në krye ishte fjala
e kishte gojën plot me dhe
nisi të pinte gjakun me gllënka të gjata
lulet u hapën duke nisur të shpërhapin farat

tani kurorat e ngrohta lulëzojnë ngado
hapim gojën ngaku shpërndahen lulet
kurora lulesh po mbyten në kopështin e lëkurës sonë
duket si funeral kudo ku na çon rrugëtimi ynë

kur errësira t’u ngecë luleve në fyt
shtëpitë shkëmbinjtë ujërat rrënjët
do të shtrijnë duart e tyre

nuk duhet të kemi frikë le t’i mbërthejmë gishtat e tyre të ngrirë
ndoshta do të ndiejmë të gjithë radhët e tyre të ngadalta kërcimtare
ndoshta do të na tregojnë emrin e tyre të vërtetë