|
Edi Shukriu (lindur nė Prizren, 1950) ėshtė shkrimtare, Profesor universiteti dhe politikane Ishte femra e parė shqiptare nė Kosovė qė botoi njė pėrmbledhje me poezi (1972). Doktoroi nė shkencat historike dhe ligjėron mbi Arkeologjinė dhe Historinė Antike nė Universitetin e Prishtinės. Ėshtė kryetare e Kėshillit tė Kosovės pėr Trashėgimi Kulturore dhe nėnkrytare e PEN Qendrės sė Kosovės.
Edi Shukriu kontribuoi nė proceset demokratike dhe pėr lirinė dhe pavarėsinė e Kosovės, si lidere e lėvizjes paqėsore tė Kosovės. Ishte deputete e Parlamentit tė Kosovės (1992-98; 2002-04), Zv.Ministre e Punėve tė Jashtme (1992-98), Bashkė-Drejtuese e Departamentit tė Kulturės-UNMIK (2000-01) dhe ėshtė bashkėthemeluese e partisė reformiste Alternativa Demokratike e Kosovės (2004-). Ishte Visting Scholar nė Universitetin e Harvardit (2002), si dhe ka marrė pjesė nė International Writing Program tė University of Iowa (2005).
Edi Shukriu ka botuar: Pėrmbledhje poetike: Pėrjetėsi, 2001; Nėnqielli, 1990; Syri i natės, 1985; Legjenda Hasit, 1980; Gjakim, 1978; Sonte zemra ime feston, 1972; Drama: Kėsulėkuqja e rrokaqiellit, 1998; Lkeni i Hasit, 1992; Kthimi i Euridikės, 1986. Publikime shkencore: Ancient Kosova, 2004; Kosova antike, 2004; Gra tė shquara shqiptare, 2003 (2000); Dardania protourbane, 1996; Historia e Lindjes sė lashtė, 1995;
Ligji i Hamurabit
Neni 226: Nëse kirurgu... e shlyne damkln nga robi, le t’i priten duart.
Neni 282: Nëse robi i thotë të zotit: Ti nuk je zotëria im, le t’ja prejnë veshin.
Neni 231: Nëse është mbytur robi, le të ipet robi për rob.
Në mbështetje të nenit 226
të Ligjit të Hamurabit,
ditën e djeshme
gishtërinjtë m’i shkurtuan
se damkën e mjerimit
tentova ta bëj të kaluar
Në mbështetje të nenit 226
të Ligjit të Hamurabit,
mbrëmjen e djehsme
më gjymtuan,
se këngën e zogjve
desha nga e nesërmja
ta sjell në të sotmen
Më vranë në mëngjezin e sotëm
dhe në mbështetje të nenit 231
të të njëjtit ligj
më zëvëndësuan sipas tyre
me një rob tjetër
Të mjerët, nuk e dinë se ai jam përsëri Unë,
me njëmijë gishtërinj,
me njëqindmijë veshë
dhe
me një të vetme
dëshirë të çelniktë
të kalitur ndër brezni
QERREJA E ZJARRTË
Sado që na bindin
se qerrja e zjarrtë
është imagjinatë
Ne e vendosim në të
Diellin e flakët
dhe i shtrijmë duart
të përflakemi
NË DITËN BOTËRORE TË POEZISË
Mos më kërkoni
në Ditën Botërore të Poezisë,
duart i kam
përplot me pasurinë
e maces
që e kishte bërë në mes
të dhomës
Ishte formë e saj për ta
festuar ditën e poezisë
Aq kishte mundësi,
aq bëri
se mjaullimat nuk ia kupton kush.
/Prishtinë, mars 2008/
DEMI I GJOLIT
Nuk shkuam te Livadhet e Gjolit
Nuk shkuam asnjëherë -
aq më keq,
as që e dinim se e kishim pranë
Ishte aty diku,
para se ta shkel atë Dri plak
e të hapëron në Hasin e moteve
Nuk dinim për livadhet e bekuara
as të shkonim atje,
të thellonim njohuri
nga uji i Gjolit.
Mbase na kishte llahtarisur Demi -
Demi i Gjolit,
më i forti i të gjithë demave të ruzullit
Mbase vëllai i i atij Demi që rri në qendër të botës –
si na flisnin të moçmit
e ne veshët i kishim në lesh
Demi i Livadheve të Gjolit
frikëson me duritje veshshpuese,
por mbase një trimëreshë o trim
do të mund t’ia merrte zemrën
e të merrte pikë uji -
vetëm një pikë,
për ta na e drejtuar rrugën
Po ne, nuk arritëm as të dinim për Livadhet e Gjolit
as për Demin që mrizonte në hijen e Lismadhit,
e lëre më të niseshim atje –
në qendër të Labyrinthit
Aty pellazgët na lanë peng Demin
si e lanë në Kretë -
E kishim para hundës të mjerët,
e nuk e pamë të verbër
se nuk u rritëm sa duhet
dhe nuk na lanë
ta shohim Livadhin e Gjolit
e Demin që na pret atje
për ta njohur veten
O, po të kishim shkuar më parë
sa më të fortë do të ishim,
më të fortë se që qemë
duke bredhur shtigjeve të gjakosura
të Labyrinthit të Jetës
Kur nis të shkruhet Libri mbi Livadhin e Gjolit
e forcën e Demit që e ruan ujin e mençurisë
do të prehem e qetë,
do të prehem e qetë.
/Prishtinë, 20.3.09/
RRI ANASH NË MUNDSH
Derisa kohë e trazuar
spastron detin
dhe ua zë frymën brigjeve
Rri anash në mundsh
Nëse
ndërkohë
s’të vrasin brigjet
BUSTI ILIR
Sodis me ditë
me natë
bukuria më magjeps
Në përqafim të kohës
të solla unë
o
më more me vete
Buzeqeshja e vrarë
në mermer skalitur
Shikimi i zënë
vuajtjen ringjall
Sillet valle e fatit
Sy më sy soditemi
ti e veshur në mermer
unë mermer
Në ballin tënd pa rrulla
zhduken të miat
Syri i natës / Night’s Eye, Rilindja, Prishtinë, 1986
RINGJALLJA
Bini daulle të fisit bini
jeni bërë nga lëkurë e trupit tim
prandaj bini fort e më fort
le të pëlcasë pëlhurë e shpirtit
dhe zemra me të
mbase sjellin ringjalljen
Dua të vallëzoj
në ritmin e tingujve paganë
sa të prëgjaken thembrat
nga thepat e gurëve të zhvendosur
e trupi të përplaset
në muret e mendjes së mykur
Pastaj
le të më quajnë bishë
dhe le të qeshen gjarpërinjtë
aq më bën
Dua të bien daullet
TAKIM ME DETIN
(pas luftës në Kosovë)
Kur e sheh detin
vështroje me dashuri
si për herë të fundit
Nëse e sheh përsëri
herdokur
kujto se ndërkohë
ke mundur
të mos jesh
PALEOANTOPI
Kushërinj në të djeshmen
Kushërinj në të përditshmen
njeri tërheq prapa
tjetri nuk lë para
Sa herë që ngrihej
diçka i binte kokës
po
s’do të bëhej N j e r i
të mos provonte sërish
NGA MITRA E DHEUT
Dhembja e ringjallur vrujon
nga mitra e dheut
Shungullojnë thellësitë:
Durim... Durim...
të mos erret udha
t’u hapë shtigje të paudhëve
Durim! Uturin thirravajshëm Nëna
Durim tej durimit
se nata është e stërgjatë
e drita e agut ka zënë diku në thua
Durim! Përbejnë ninulat
Përben Syri i Mirë
që lë shtigje të ndriçuara
t’i theqafë të pabesët
Durim! Kullon qumështi
i gjirit të gulçuar
të mos gufojë gjaku nga dejt
Nga mitra e dheut
gulon urtia:
Durimi ka kufi
LARG VETES
Mes lisave që lëshojnë hije
nga dritë e perëndimit
simfoni gjethesh në qetësinë e amshueshme
Një puhi ndjell ndjenjën
e rehatisë vetmake
Mes thanave e pemëve dardhane
larg sybiruesve e veshbiruesve
larg vetes së shitur qytetërimit
Sa kohë duhet të ikën njeriu
që të jetë i lirë me veten?
Nëpër kokë përvidhen dhëmbë,
arrijnë gjarpërinjë e lidhen rreth fyti
Zogjve u rriten krahët,
pas çdo druri lugetërit zënë pritë
Frika këmbëve ua jep vrapin
andej nga kanë ikur,
larg vetes kah vetja
|
