Ai është pra atje jashtë, një mizë qëndron mbi gjuhën e tij dhe
ai e pështyn, sheh në është e gjallë, e lë
të thahet në dorën e tij, me bastunin e tij prek gjithë
gjethet e verdha të manit, çdonjërën në rrotullim,
bien tek këmbët e tij. Dhe sorra
nuk i ndahet.
Ti e do atë, ai nuk është kurrë më ai njeriu aty jashtë,

ti vetëm e ke pare atë dhe prapë: në asnjë kohë më parë
kaq përsosmërisht trajtësuar në dritë, njeri - në
jetë, gjithë ç`di për të prek tani
gjithë ç`të tijën sheh, atje mbi kërrusjen
e pikëpyetjes pema e manit
qëndron shkurtas përgjysmë e tejdukshme,

si e sheh, krejt fytyrën e tij
ngritur, trekëndëshin nën mjekrën e tij, me fytin
tej të prekshëm, lëkura atje
tani e tendosur - kurrë yti kështu, përveçse kur
brenda teje ndoshta harruar - ti e do atë, troket
në dritare, ai të sheh, miza që
ai hedh nga dora dhe në lartim fluturon.

Përktheu Baviola Shatro