Larg bregut zhytësi çlodhet në rrëfimin e tij
ngadalë gërryhet shkëmbi pas bregu.
Era ndal rrëfimin, fërkon e gërryen
Gjethet shkund prej rrapit – korniz’ e dritares.

erën kisha pas gjatë kësaj historie.
Udhëtimin e rrëfente burri teksa kalonte malin
dhe tregimi tatëpjetën merr poshtë në det. Era

si zonjë e rëndë rri mbi varr të tij. E zhytësi, zënë në grackë
mes gurësh, shfaqen ndihmësit
dhe era ngre dallgë e det.

Portretin e zhytësit era flak larg bregut.
Shkëmbi lulëzon. Dhe varri veç një hap
larg koralit në fund të shpellës është
Përtej ngjyrave të gravurës të mbulesës me lule.

Përktheu Silvana Leka