Ç’m’u kujtove ti në këtë muzg pikëllimi
Kur trotuarit bien gjethet e vjeshtës...
Më i rëndë se ndarja qënka harrimi
Në stacionet e braktisura të stepës!

Të qaj nuk mundem, të ulërij gjithësesi
Të flas për netë dashurie
Mbi pentagram të dhembjes po derdh përsëri
Të fundit këngë marrëzie.

Ashtu si nuk munda në jetë të braktis
Dëshirën që strukur fsheh shpirti
Njëqëind fish të largoj, ndërsa ti më grish
Legjendën e zjarrit për flirtin....

WHAT A REMEMBRANCE OF YOU

What a remembrance of you in this gloomy darkness,
While the autumn lives fall down pavements.
Harder than separation is the denial moodiness,
Into the arid heath of abandoned stations

I am not able to cry to scream until
To whisper for the lovely nights
On the painful pentagram I outflow still
The last song of crazy lights

As I could not abandon at life,
The abysmal ardent desire of my spirit
I gave up, but you hitched more one hundred times
The legend of the fire for flirting